De psychisch diepgaande voordelen van verbindende communicatie in de opvoeding.

Bijgewerkt: 30 apr 2019


Een wolk van een kind

Gisteren kwam ik een prachtige metafoor tegen die veel helderheid gaf en me in mijn intuïtie bevestigde.

Je wordt geboren als ’een wolk van een baby’. Dat is zo veel dat je het niet kunt noemen of vatten. Het is ook nog onbewust, het is gewoon, het is wie we wezenlijk zijn. Terwijl we opgroeien worden we begrensd en ons bewustzijn wordt daardoor gereduceerd tot een klein deel van deze wolk. We worden het kleine vierkantje binnen de wolk (zie tekening). Dat gebeurt door opvoeding, door onbewuste overdracht van emoties en psycho-emotionele dynamieken.

Bijvoorbeeld: Een kind is heerlijk aan het spelen en dan is het bedtijd. Het kind wil helemaal niet naar bed en protesteert. Het gaat stampen en schreeuwen. De ouders vinden dat het begrensd moet worden en laten het alleen in zijn kamer om af te koelen. Het kind leert dat het ongepast gedrag heeft. Het krijgt misschien een oordeel over zichzelf dat het stout is, dat het een lastpost is,… met meer of minder weerstand past het zich dan stilaan aan terwijl het zijn behoeften opzij leert zetten.

Als volwassene dan heeft het een heleboel therapie nodig om terug bij die wolk te komen, bij wie hij werkelijk is.

Wil dat dan zeggen dat we onze kinderen geen grenzen mogen geven? Nee. Leren dat er grenzen zijn is een essentieel deel van ons proces om een tevreden mens te worden en in deze wereld te kunnen functioneren.

De verbindende communicatie en de zelfsturing geeft hier een mooi antwoord op dat het vernauwen tot het kleine vierkantje beperkt en toch leert rekening houden met de mogelijkheden die deze materiële wereld ons geeft en met de mensen (en andere wezens) met wie we samenleven.

In een situatie zoals hierboven beschreven gaan we dan naar de gevoelens en behoeften van het kind vissen. Het kind zal zelf meestal niet makkelijk kunnen zeggen wat zijn behoefte is. Daarom is het belangrijk dat we het mogelijkheden aanbieden waaraan het zich kan toetsen. Bv: voel je je boos omdat je de behoefte hebt zelf te kunnen beslissen wanneer je je moe voelt en wanneer je genoeg gespeeld hebt? (autonomie is een belangrijke menselijke behoefte). Aan de lichaamstaal van het kind kunnen we zien of het kind zich gehoord voelt. Als we daar even mee door gaan zal de energie stilaan zakken en rustiger worden. Was je zo leuk aan het spelen en is het dan lastig om het ineens af te breken omdat je nog in die leuke speelenergie wou blijven en in verbinding met de andere kinderen? Na een tijdje ontstaat er een openheid bij het kind om ook jou behoefte te horen. Dan kunnen jullie samen zoeken naar een oplossing die beide partijen dient.

Op die manier kun je toch het kind grenzen geven terwijl de behoefte uit de wolk gezien en genoemd is zodat het kind in contact blijft met zijn wezenlijke zelf en niet het idee krijgt dat dat deel er niet mag zijn.


Marie Pons

metafoor: Gonny Bouwhuis

24 keer bekeken