Het Innerlijk kind

In de loop van onze baby- en kinderjaren (en zelfs als foetus)  worden we onvermijdelijk meerdere malen gekwetst.

Om zo’n traumatisering te overleven treedt er een mechanisme in gang waarbij we onze psyché in drieën opsplitsen:

Er ontstaat een overlevingsdeel dat op overlevingsstrategieën leeft en de pijn tracht te onderdrukken,

er is het gekwetste innerlijke kind dat in je blijft leven en op de gekwetste leeftijd blijft hangen.

En er is het gezonde zelf.

Met dit deel kan je naar de situatie kijken en doen wat nodig is om te helen.

Veelal leven we op onze overlevingsstrategieën, denkend dat alles in orde is.

Op lang termijn werkt dit heel frustrerend en onvervullend.

Het kan naar burn-out leiden of naar ziekte, ongevallen, moeilijke relaties,…

Met het innerlijk kind werk gaan we contact nemen met het gekwetste kindje in onszelf.

We luisteren naar en voelen de noden van dat kind en omhullen het met bescherming en warmte en wat het ook nodig heeft.

Langzaam worden we weer heel en kunnen we een vrijer en voller leven leiden.

Het kan in de vorm van een innerlijke reis of in de vorm van een opstelling.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je kan ook zelf aan de slag met mijn innerlijke kind meditatie:

Innerlijk Kind Meditatie

Je hebt een gevoel of een patroon dat niet lekker zit en je leven belemmert.

Ga op een rustige plek zitten waar je niet gestoord kunt worden. Neem een kussen of ander voorwerp dat voor je innerlijk kind kan staan. Pak eventueel ook iets om te schrijven.

Ga comfortabel zitten en sluit je ogen. Maak het rustig in jezelf door een paar keer diep in en uit te ademen. Bij de inademing wordt je je bewust van jezelf. Hoe zit je erbij? Hoe voel je je? Bij de uitademing laat je spanningen los. Heb je een andere techniek die goed voor je werkt dan kan je die ook gebruiken.

Als je wat tot rust bent gekomen haal je je thema voor de geest. Wat doet dat met jou? Waar voel je dat in je lichaam? Beschrijf het gevoel. Als dat helpt om erbij te blijven kan je het opschrijven.

Vervolgens vraag je je af wanneer je dat nog gevoeld hebt. Je haalt een aantal momenten uit je leven naar boven dat je je zo voelde en staat daar even bij stil.

Nu stel je jezelf de vraag: wanneer voelde ik dat voor het eerst? Het eerste wat naar boven komt is goed, ook al heb je er geen concrete herinnering aan. Het is waarschijnlijk een moment uit je vroege kinderjaren of zelfs vanuit de buik van je moeder.

Kijk of je er een gevoel of een beeld bij krijgt. Maak contact met hoe dat voor dat kindje was toen. Dit kan pijnlijke, lang verdrukte trauma-gevoelens naar boven brengen. Wees niet bang. Om het te helen moeten we daar doorheen. Als klein kindje konden we die niet aan en was er waarschijnlijk niemand die het zag en je troostte. Je kon niet anders dan ze verdrukken en afsplitsen. Nu ben je volwassen en krijg je een kader om ze te verwerken. Je kan ze toe laten, het is veilig.

Neem nu het kussen en zeg: Dit representeert mijn innerlijk kind dat zo gekwetst werd. Je kan specifieker zeggen wat haar/hem overkwam of over welke gevoelens het gaat.

Sta op en geef het voorwerp intuïtief een plek in de ruimte.

Positioneer nu jezelf ten opzichte van je innerlijk kind. Volg daarbij je gevoel, je innerlijke beweging. Als je met je rug ernaartoe gaat staan, liggen of zitten, is dat ook goed. Ver weg of dicht bij, voel het maar. Blijf wel in dezelfde ruimte zodat het werkbaar blijft.

Ga nu voelen wat er is. Als dat helpt om erbij te blijven kan je het weer opschrijven.

Kijk nu of je een stapje dichter naar je innerlijk kind kunt zetten. Doe dat heel rustig en voel bij elke stap wat er in je gebeurt. Vraag ook telkens aan je innerlijk kind of het ok is voor haar/hem. Voel het antwoord.

Je kan tegen je innerlijk kind praten. Zeg dingen als: Ik zie je nu Ik zie je pijn, verdriet, eenzaamheid, angst… Je bent nu veilig bij mij. Ik laat je niet meer in de steek. Je mag er zijn met alles erop en eraan. Mama en pappa konden niet geven wat je nodig had. Je hoeft dat ook niet meer te verwachten. Ik geef dat nu, Ik begrijp je.

Je kan ook specifieker dingen zeggen die betrekking hebben op je situatie.

Erken ook gevoelens van kwaadheid en laat ze toe. Verlies je er niet in. Ga kijken naar de behoeften en pijn die eronder zitten. Anders kan het weer een manier zijn om uit je werkelijke pijn te blijven.

Voel wat je innerlijk kind nodig heeft. Voel wat je zelf nodig hebt. Neem je tijd en respecteer je innerlijk ritme. Kom je alleen tot het omdraaien en kijken naar je innerlijk kind, dan is dat genoeg voor nu. Dat is al een hele stap. Je kan de oefening later herhalen en kijken of je dichter komt.

Kom je ertoe om je innerlijk kind in je armen te houden en helemaal tot rust te komen, dan heb je een volledige soul retrieval gedaan. Je zal je heel en bevrijd voelen.

Onder begeleiding en met behulp van opstellingen kunnen we nog dieper werken en helen en makkelijker door de weerstanden komen.